Lelinent

posted on 12 Dec 2009 13:00 by quinto
 
 
 .
 
เด็กหนุ่มผู้มีชีวิตเป็นนิรันด์
 
 สายตาจากเบื้องสูงที่มองลงมาดั่งเย้ยหยันมนุษย์
 
 ตัวตนอันลึกลับของเขา เฝ้ามองความเป็นไป
 
 หรือการรับนำความรู้สึกนั้น จะคือ ความเมตตา
 
 
 .
 
.
 
.
 
 
 
 
Kazumi Yamashita
 
A    w o n d e r   b o y
 
 
 
 
    
  "มนุษย์เนี่ย ช่างน่าพิศวงนัก"
 
  จากเรื่อง A wonder boy หนุ่มน้ิอยทะลุมิติ ของ kazumi yamashita เรื่องราวของหนุ่มน้อยผู้มีชีวิตเป็นนิรันด์ เฝ้ามองความเป็นไปของมนุษย์ ความจริงและสิ่งที่สะท้อนในจิตใจของคนเหล่านั้น โดยส่วนตัวแล้วประทับใจเรื่องนี้ สนุกมาก เนื้อเรื่องมีเสน่ห์มากๆ เป็นแนวปรัชญาที่ให้ความรู้สึกหวั่นไหวและเคลื่อนไหวจิตใจได้ดีครับ ณ ปลายทางแห่งเรื่องราว มีบทสรุปของหัวใจที่อธิบายเป็นตัวอักษรไม่ได้อยู่ ประทับใจมาก มีทั้งหมด 6 เล่ม เป็นเรื่องจบในตอน ก็เลยอ่านได้เรื่อยๆ ไม่ต้องเรียงเล่ม ฮะๆ แอบชอบลายเส้นของเรื่อง งดงามมากครับ ^^ อ่านไปแล้วก็รู้สึกหวั่นไหว มนุษย์นี่มันคืออะไรกันนะ...
 

.
แอบมองเรื่องผ่านมุมมองของเด็กหนุ่มแล้วก็รู้สึกว่า ถ้าอ่านเรียงเล่มแล้ว เหมือนกับจะไล่ระดับความอ่อนโยนยังไงยังงั้นเลยล่ะครับ(คิดไปเองๆ) ช่วงที่อ่านแรกๆ บางครั้งก็รู้สึกตะขิดตะขวงกับเด็กหนุ่มคนนี้ในตอนแรกๆค่อนข้างมาก ตรงที่ให้ความรู้สึกอย่างกับเขามองลงมาจากจุดที่เหนือและนอกไปจากห่วงโซ่อาหาร ฮะๆ ก็ราวกับเป็นพระเจ้านี่นะ แต่เป็นคาแรกเตอร์ที่มีเสน่ห์มากๆเลย ช่วงหลังๆที่ให้ความรู้สึกหวั่นไหว อ่อนโยน ราวกับการเฝ้ามองและค่อยๆรับความรู้สึกของเหล่ามนุษย์ของเขานั้น จะคือ ความเมตตา ก็เลยได้แฟนอาร์ตออกมา ฮะๆ อยากลองวาดในมุมมองนี้ดูบ้าง ฮะๆ

ขอบคุณดอกป๊อบปี้และกลีบกุหลาบจากอากู๋ครับ ส่วนจั่วหัวเอนทรี่คำว่า lelinent นั้นไม่ได้มีความหมายอะไร แต่เป็นคำที่จำผิดไปจากคำว่า lenient แต่กลับให้ความรู้สึกเพราะดี(มั่วได้อีก) พอลงสีแล้วเหมือนยิ้มมุมปากอยู่ยังไงก็ไม่รู้สิ OTL พยายามวาดคนกัดปากตัวเองนิดๆ แต่จบลงที่ OTL (หัวเราะ) แต่แอบชอบเส้นดินสอธรรมดา ๆ มากกว่า

 ขอจบด้วย quote จากเล่ม 3 ก็แล้วกันครับ

 

 

" แค่ออกก้าวไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว โอกาสก็เพิ่มขึ้นเป็นล้านเท่าแล้วล่ะฮะ "

.

.

.

 

ขอบคุณที่ติดตามอ่านครับ

 

----------------------------------------------------------------------------------

 

 

   [BT]    A white partimer

 

    

 

สวัสดีครับ แอลครับ ลองเขียนบ่นๆดูบ้าง อาจมีอะไรดีๆบ้างก็ได้ล่ะมั้ง ก็เขียนด้วยความรู้สึกประมาณนี้ครับ

โพสเล่นเลยไม่ได้จั่วเอนทรี่ไว้ เลนนาร์ดที่ไม่ได้เห็นนานมาก แอบเสียดายนิดหน่อย แอบชอบภาพนี้ ฮะๆ เป็นส่วนหนึ่งของคอมมิควันวาเลนไทน์ (เอนทรี่นี้มีแต่ของเก่าซะแล้ว) แต่ตอนหลังไปเขียนฟิคแทน เพราะเกรงว่ากว่าจะได้ลงก็คงข้ามปีไปเสียแล้ว อืม ทำอะไรไม่เสร็จจริงๆ

.

อาาา เลนนาร์ดตอนนี้ก็ต้องพักไปก่อน เพราะจขบ.มีปัญหาไม่สามารถแก้ออกได้ เลยเขียนตัวเลนนาร์ดออกมาไม่ได้ล่ะ OTL ประมาณเจ้าของคาแรกเตอร์บรรลุไม่ได้ ตัวละครเลยไม่ตามสินะ อืม ซับซ้อน แต่ก็ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมเยียนและทักทายกันให้รู้สึกหวั่นไหวครับ (หัวเราะ) มีคนน่ารักคอยทักทายนี่มันดีจริงๆ ขอบคุณมากครับ ขอโทษนะ จะพยายามให้มากกว่านี้ล่ะ ^^ ฮึ่ยๆ ตอนนี้เริ่มมีคนที่ทำให้ใจหวั่นไหวแล้ว แอบเขียนขอบคุณพวกเขาไว้ ขอบคุณมากครับ !

 ที่แวะมาอัพบลอคบ้างเพราะช่วงนี้รู้สึกว่าทำอะไรไม่เคยเสร็จเลย พอรู้ตัวอีกทีโฟลเดอร์ที่เก็บภาพก็แืทบไม่มี .jpg มีแต่ .oci ขึ้นเรียงเป็นตับ (ใช้เป็นแต่ opencanvas 55) ไม่มีภาพไหนที่ลงเสร็จสักภาพเลย บางอันก็อยู่อย่างนั้นมา 2 ปีแล้ว OTL ภาพเด็กหนุ่มยังดีหน่อยแค่ช่วงเดือน
เมษา ก่อนจะขึ้นปีหน้าไป ก็อยากเป็นคนที่ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันบ้าง (หัวเราะ)

 อุ่ก.. จะกลายเป็นคนขี้บ่นไปซะแล้ว ฮะๆ

 

 ดูแลกันและกันด้วยนะครับ ฤดูนี้มันหนาวววว